Rob en Hannelore naar Latijns-Amerika

•1 februari, 2008 • 1 reactie

The story continues…

 Evert heeft ondertussen zijn examens bijna achter de rug en Rob is bijna klaar voor het volgende project…. 12 februari naar Ecuador met JOPAC – Jóvenes para el Cambio.

 Neem zeker eens een kijkje op http://jopac.wordpress.com

Advertenties

en ja hoor, wist je dat…

•6 januari, 2008 • 2 reacties

Wist je dat we juist een kokosplantage hebben ontdekt in de tuin?

Wist je dat je kokoswater kan invriezen en dat dat heel lekker is bij rum?

 Wist je dat we nu als afscheid belgische frieten gaan bakken voor onze vrienden hier?

Wist je dat het werk erop zit en ze hier nu de boel zelf gaan trekken.

Wist je dat we 11 januari in brussel zuid aankomen tegen 11u (denk ik toch)

foto’s van het werk (zie ook op scherm grote markt Sint-Truiden)

•3 januari, 2008 • 4 reacties

vakantie foto’s

•3 januari, 2008 • 1 reactie

De kerstperiode

•31 december, 2007 • 4 reacties

Jeugdraad?

We zijn nog een update verschuldigd over de vorderingen van de jeugdraad. Na ons weekje ertussenuit stond ons een hoop werk te wachten. Het jeugdforum was voorzien voor 20 december. De agenda, presentaties en uitnodigingen aan kandidaat-burgemeesters, het huidige gemeentebestuur en enkele belangrijke pionnen in de civiele maatschappij moesten nog verder uitgewerkt worden. Geen maanden op voorhand hier, neen, enkele dagen op voorhand wordt alles klaar gezet en iedereen vriendelijk een brief overhandigd. Als ik het goed voor heb, overhandigde ik samen met Aarón 10 uitnodigingen aan de zogenaamde schepenen, 1 respectievelijk aan de burgemeester, vice, stadssecretaris, kandidaat van de Liberalen, hervormde Liberalen en Sandinisten en een acht organisaties die projecten hebben met kinderen en jongeren, waaronder Asohdeng zelf. De meeste uitgenodigden vinden het een mooi initiatief en zeggen dat ze zeker aanwezig gaan zijn. ‘Si, si, voy a estar, no se preocupe!’

We werken de agenda verder uit, ASOL, de organisatie waar we al wat langer contacten mee hadden kon omwille van persoonlijke redenen het forum niet begeleiden, op zoek naar alternatieven dus. Eén van de jongeren van Niquipo, al wat ouder en journalist, werd voorgesteld als moderator. Samen met Danelia en Aarón werken we nog enkele dagen aan de verbetering van de agenda met objectieven. Zo concreet mogelijk maken is de boodschap. Meer werkgelegenheid voor jongeren zonder werkervaring, betere gezondheidzorg, meer recreatieve mogelijkheden, een lokaal voor de jeugd. TV en radio kondigen het event op 20 december aan. Iedereen zal weten dat er iets wordt georganiseerd.

Alle voorbereidingen getroffen, powerpoints klaar, materiaal in orde, lokaal bevestigd en misschien vooral voor moeten zorgen dat iedereen deed wat ie had afgesproken te doen. We zijn 20 december, de jongeren stromen het forum binnen, krijgen een kaartje waar ze hun organisatie en naam op schrijven en opspelden. Ze werken in kleine groepjes rond verschillende thema’s en vragen die ze in de namiddag willen vragen en bediscussiëren. Leuk om te zien hoe de verschillende jeugdorganisaties samenwerken en iedereen op de rooster zullen gaan leggen.

De opkomst van de politiekers in de namiddag valt wat tegen. Gelukkig zijn de belangrijkste partijen wel vertegenwoordigd. Eén schepen aanwezig, 2 prekandidaten van PLC, de kandidaat van ALN, Asohdeng, Adeng, URRACAN (de universiteit), Ministerie van Onderwijs. Het ja-zeggen in Latijns Amerika betekent niet altijd ja…

De vragen worden afgevuurd, de politiekers krijgen 5 minuten, worden onderbroken als hun tijd op is. ’t Is mooi om te zien, iets uniek voor Nueva Guinea en je ziet dat de jeugd er plezier aan heeft. De kandidaten vuren mooie beloftes af, de jongeren schrijven het op. ’s Avonds wordt er opnieuw verslag uitgebracht op de radio en op tv. De jeugdraad raakt bekend en krijgt naam, een van de voornaamste zaken in deze eerste fase.

 

Plan 2008

Hoe werken met een plan om projecten van een jaar uit te schrijven? Zowel de jongeren van de jeugdraad als die van Niquipo stond nog een belangrijke opdracht te wachten. We hadden 6 dagen, met de kerstdagen voor de deur. Na de uitleg, werd iedereen naar huis gestuurd met een opdracht, werk je eigen ideeën verder uit, gebruikmakend van de visie en missie die jullie in groep hebben opgesteld.

De volgende dagen kwamen we telkens in kleine groepjes samen, soms Niquipo, soms jeugdraad, soms zaten ze allebei in ons huisje, elk aan een stukje tafel, hun ideeën vorm te geven en te structureren, de kosten te ramen. Op en af geloop dus, van het ene groepje naar het andere, ideeën aanreikend, wat motiveren, uitleg over het logisch kader, discussie. Af en toe de feestdagen vergetend.

Op 27 december was de deadline, 26 december was doorwerken tot ’s avonds met andere woorden. Heel het boeltje moest voorgelegd worden aan ASOHDENG. Zowel Niquipo als de jeugdraad had één uur om hun plan uit te leggen. De vergadering begon zoals gewoonlijk een uurtje later als gepland maar iedereen was ook bereid om tot namiddag door te werken. Resultaat? Nog wat kleine dingen aanpassen aan Niquipo en aan de Jeugdraad. De grote vraag die open blijft is ‘wie gaat het boeltje van de Jeugdraad begeleiden in 2008…?’

Kerstavond en Kerstmis?

T’ is eens iets anders kerstavond in Nueva Guinea. 70 % gelooft niet in de geboorte van Jezus op kerstavond. Met andere woorden, 30% heeft een kerstboom en een kerststalletje staan, de rest af en toe wel wat lichtjes. We mochten kerstmis dit jaar vieren met de evangelisten (de 70%), bij Aura, één van de coördinatoren van Niquipo. Nog eens goed eten aan een hele lange rij tafels in een grote familie. Veel lawaai, gelach, de deur open, wat binnen en buiten geloop van mensen, een super gezellig sfeertje. Kerstmis zelf was weer werkensdag nadat ik absoluut toch eens naar de mis wou gaan.

De vormingsdagen van Niquipo

Niquipo had nog 3 vormingsdagen voor de boeg, beginnend op 28 december, de dag nadat we het plan 2008 moesten voorstellen. De typische tegen de klok aan lesvoorbereiding dus. 13 Niquipo’s hadden ingetekend om de volle drie dagen aanwezig te zijn. De eerste dag probeerden we hen aan te leren hoe ze een spel konden uitleggen en hoe ze verschillende elementen van een spel konden variëren om de kinderen af en toe wat nieuws te brengen. Werken in team was voor de namiddag. De theorie halend uit mijn stage in Ecuador, de groepsbevorderende spelen uit boeken die we hier hebben liggen.

De tweede dag werd het punt conflictbemiddeling aangehaald. In Niquipo bestaat jammer genoeg de gewoonte om elkaar voortdurend aan te vallen. De leden vallen de coördinatoren aan wegens te autoritair, de coördinatoren vallen de leden aan wegens onverantwoordelijk. Tijd dus om wat les te geven over feedbackregels en hen de mogelijkheid geven om in twee groepen hun perspectieven op te schrijven en op een constructieve manier mee te delen en te onderhandelen. Het deed hen precies duidelijk goed die dingen eens te zeggen.

In de namiddag was het tijd voor een toneeltje. Evert en ik speelden achtereenvolgens ‘onvoorzichtige leider en kind’ en ‘ongemotiveerde en ruziemakende leiding’. ’t Is duidelijk dat veiligheid hier en thuis anders wordt gedefinieerd, maar iedereen zag wel in dat ze moesten oppassen met scharen bij kinderen en touwen vast te binden aan lampen. Vooral het stuk over motivatie bleek wel impact te hebben in de reflectie en in de activiteit de volgende dag. Het op één lijn staan van een team zijn dingen die in praktijk niet altijd even vanzelfsprekend zijn.

Na elk stukje theorie volgde een stukje praktijk en andersom, een spelletje tussendoor om iedereen wakker te schudden. Ook zij vonden spelletjes uit zoals onder andere: zet achtereenvolgens twee blanken die nog nooit op een moto hebben gereden, op een moto en zie wat er gebeurt.

 ’s Avonds vergadering om 18u in Asohdeng om de activiteit voor te bereiden, gebruik makend van een schema en vergadertechnieken die we hen hadden aangeleerd.

Zondag, de grote dag. Iedereen had 1 spel voorbereid en zou dit om de beurt voordoen. De samenwerking tussen de verschillende monitoren is mooi om te zien. Precies of ze al jaren in dezelfde jeugdbeweging staan. Sommige brengen met wat meer enthousiasme hun spel dan anderen, anderen moeten nog een pak bijleren, maar de kinderen zitten geen minuut stil en genieten van de nieuwe spelletjes.

Voor ons was dit de laatste activiteit in Zone 7. De kinderen komen op ons afgelopen en omhelzen ons, een groepsfoto en een vaarwel, maar wetend dat de Niquipo’s het altijd waren die de activiteiten deden en zullen verder doen.

We eindigen met een groepsevaluatie. Elk punt van de cursus wordt nog even opgefrist gezamenlijk, beoordeeld. Iedereen krijgt de tijd om zijn kwaliteiten en werkpunten te formuleren. Tijdens het avondmaal nodigen we elk om de beurt uit op persoonlijke evaluatie, op basis van hun werkpunten en op basis van onze observaties doorheen de cursus. Een open gesprek, eerlijkheid langs beide kanten, en wat enorm goed deed, veel dankbaarheid. ‘Weet je wat, ‘k wil jullie bedanken voor deze cursus, die heeft niet alleen de groep pakken sterker gemaakt, maar ook mijzelf als een beter persoon gemaakt …’ Dat zijn dingen die we niet zullen vergeten en die het vele werk alleen maar mooier maken.

Laatste week?

Rest ons nog de plannen wat aan te passen, nieuwjaar op één of andere manier een beetje te vieren, studeren voor Evert, eindverslag te maken en iedereen klaar te maken voor ons vertrek en voor wat als wij er niet meer zijn …

 

Gelukkig nieuwjaar en Hasta pronto!

Niquipo op dreef…

•24 december, 2007 • 2 reacties

 

Los Angeles:

Best beginnen met de laatste activiteit die we hadden gepland voor ons weekje ertussenuit … Een derde maal naar Los Angeles. Tijdens ons vorig bezoekje toen we waren uitgenodigd op een afstudeerfeestje, werden we uitgenodigd door de lokale schooldirecteur. Belangrijk om erbij te vertellen dat dit gesprek zich afspeelde in een achtervertrekje van het huis waar de leidster van de gemeenschap woonde. Misschien nog belangrijker om te vermelden dat we er niet onderuit konden om deze man te helpen met zijn fles flor de caña. De directeur beloofde ervoor te zorgen dat er de zondag erop een geluidsinstallatie klaar zou staan. Erna hebben we hem jammer genoeg nooit meer ontmoet.

Zaterdag, 18h, Asohdeng. De Niquipojongeren komen Asohdeng binnen. Evert en ik zitten binnen te wachten, maar de meerderheid komt tegenwoordig vrij stipt aan. Om 18u15 kunnen we beginnen. De vergadering wordt deze keer geleid door George en de groep wordt opgedeeld in twee subgroepjes. De ene groep zal een vragenlijst uitwerken om te peilen naar de jongerenprojecten en het herbebossingsproject in de gemeenschap, de andere groep zal spelen voorbereiden. Don Abel, een lid van Asohdeng wordt uitgenodigd om de volgende dag een uiteenzetting te geven aan de jongeren in Los Angeles over het herbebossingsproject.

Zondag, 12u30, Asohdeng. Hilario gaat op zoek naar transport op de markt. Een camion komt ons samen met 13 Niquipos oppikken. De stenen weg stopt, we hobbelen verder over een aarden weg, ploeteren door plassen, gelach, geroep, enkele wandelaars worden een stuk meegenomen …

13u30, Los Angeles. Kellyn, een jong meisje die de boel zou regelen in Los Angeles, verwelkomt ons. Een aantal organisatorische probleempjes: de voetbalmatch is een uur te laat begonnen waardoor we het voetbalveld niet kunnen gebruiken, de directeur is er niet en dus geen geluid en de lokale leidster is naar de dokter, … dingen die wel eens vaker kunnen gebeuren in Latijns Amerika. Het voetbalveld is zo’n voetbalveld van ‘de kampioenen’, de helft ervan staat vol gaten en helt af naar de goal. We roepen de coördinators bijeen en proberen hen te motiveren om hun activiteiten zo goed mogelijk uit te voeren met de middelen die aanwezig zijn. De interviews worden gedaan, de Niquipos roepen de kinderen bijeen en beginnen aan de spelletjes.

Don Abel doet zijn uitleg, af en toe afgewisseld door de plaatselijke dronkaard die net dat tikkeltje harder praat en zijn mening net iets belangrijker vindt. We nemen afscheid van de jongeren en nemen hun contactgegevens mee om in de toekomst verdere activiteiten te coordineren.

Zona 7

Het werk in Zona 7, onze doelzone gaat door. Verdelen van verantwoordelijkheden en opdelen in kleine groepjes blijft de boodschap. Na de gebruikelijke vertraging, zijn alle kindjes aan’t spelen. Iedereen krijgt een naamkaartje opgespeld en de namen van de aanwezige kinderen worden opgehaald. Er wordt met krijt gespeeld, getekend, voorgelezen, kringspelletjes gespeeld, regels uitgelegd en nageleefd en vuilnis opgehaald. De activiteit eindigt met de traditionele Nueva Guinese regen.

Enkele Niquipo’s krijgen het idee om oud speelgoed op te halen en de kindjes en schoenenpoetsers uit zone 7 een kerstgeschenkje te bezorgen. Woensdag wordt speelgoed in de straten rondgehaald. Ondertussen leerde ik een andere organisatie kennen, het Ministerie van Familie, die een gelijkaardige activiteit hadden gepland voor de schoenenpoetsers en nodigde onszelf hierop uit. Netwerking noemt zoiets. De Niquipos kregen daar de mogelijkheid om hun activiteit voor te stellen en kinderen uit te nodigen.

De activiteit op zondag leek eerst in het water te vallen. Geen geluid te bespeuren, speelgoedjes te weinig, minder Niquipo’s dan verwacht. Toch maar naar zone 7 en voor de zoveelste keer een verrassing. De Sandinistische nationale regering was ook weer eens gul geweest. Blijkbaar zouden ze in iedere zone van Nueva Guinea een aantal ‘piñatas’ uitdelen. Een piñata is een kartonnen pop die kapot moet worden geslagen door een geblinddoekt kind. De rest van de kinderen moet op een afstand gehouden worden totdat de pop breekt en de snoep eruitvalt. Op dat moment stormen alle kinderen op de snoep af, met af en toe wat geween als gevolg. Doe dit 7 keer en je krijgt een hysterische bende kinderen… ’t is ook weer eens iets anders.

Volgende zondag is onze laatste activiteit in Zona 7. We proberen de ouders van de kinderen aanwezig te krijgen en de leiders van de zone om het project uit te leggen en wat meer steun te krijgen van de bevolking … Erna doen de Niquipo’s gewoon verder zonder onze aanwezigheid, dat is althans de bedoeling!

 

Plan 2008 en monitorencursus

2007 is bijna ten einde, en 2008 komt eraan, een nieuw werk- en projectjaar en dus tijd om het werkplan van 2008 grondig uit te schrijven. Wat gaat er gebeuren wanneer wij er niet meer zijn hier, wat willen ze realiseren, wat moeten ze ervoor doen, wat gaat dat kosten…? Eens de methode van het ‘logisch kader’ uitgelegd, tijd om het kader in te vullen op basis van de uitgewerkte visie en missie van Niquipo en de ervaringen die de Niquipo’s de laatste drie maanden nog bij hebben opgedaan. Het belooft een hectische week te worden, met de kerstdagen voor de deur en de vergadering die ‘k heb gepland met de junta directiva van Asohdeng, donderdagmorgen waarop de jongeren van zowel de Red als Niquipo hun plan mogen voorstellen.

Daarenboven hebben we het nog in ‘onze bol’ gekregen om een monitorencursus van 3 dagen te plannen voor dit weekend. Gevolg: serieus veel lezen, uitwerken en samenstellen tegen vrijdagmorgen. Zoveel mogelijk kennis overdragen nog voor we weggaan is de boodschap.

 

Feliz Navidad…

•21 december, 2007 • 4 reacties

Hola,

 vanuit Nueva Guinea, waar het nu een goeie 25 graden is en de wind wat verfrissing brengt, waar het al drie keer heeft geregend vandaag, waar de mensen zich opmaken om het kerstfeest te vieren en de kindjes zoeken naar een plaats waar ze de kerstdagen kunnen vieren,

hoewel de evangelisten (de meerderheid)hier niet in de geboorte van Jezus geloven en Kerstmis dus niet echt gevierd wordt met dezelfde tradities, hebben we een plaatsje gevonden deze avond waar we gezellig kunnen eten in familie.

 We wensen jullie een zalig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar,

de tijd loopt…

 Rob en Evert